Info X

Zuza Golińska

Dead End

Sformułuj problem: gdzie jest człowiek. Wyznacz obszar działania: zbiór pikseli w pojedynczym zdjęciu. Postępuj według instrukcji: odkoduj specyficzny układ elementów: głowa, korpus, kończyny. Uważaj na pułapki! Zakończ proces: identyfikacja układu bądź jego braku. Dla algorytmów, które rozszyfrowują treść zdjęć umieszczanych w sieci, identyfikowanie ludzkiego ciała w połączeniu z szeregiem innych danych pomaga tworzyć algorytmiczny profil jednostek, to znaczy struktury złożone z wzorców zachowań i anomalii. W logice maszyn ciało to znormalizowany układ punktów, linii i ich wzajemnych odniesień. Zuza Golińska przechwytuje ten proces, tworząc strukturę algorytmiczną, w której ciało upodmiatawia się w procesie własnej dekonstrukcji. Podstawowymi odniesieniami tego układu są pionowe i poziome linie laseru, wobec których pozycjonują się pozostałe elementy. Ta rudymentarna struktura jest dla artystki naturalnym środowiskiem. Przypomina kratki w zeszycie, które w dzieciństwie lubiła wypełniać tak, by nie burzyć zastanego porządku. Tym razem w siatkę przestrzennego rysunku Golińska wpisuje własne ciało, wykorzystując szerokości i długości wybranych jego części. Jej metoda polega na fizycznym przebywaniu w przestrzeni i ustawianiu się w tworzonej powoli kompozycji. Ciało niby dopasowuje się do narzuconego porządku, ale w efekcie deformuje się i rozprasza. Kolejne zmiany wprowadzają odwiedzający przestrzeń ludzie, dzięki nim geometria układu staje się miękka i dopasowana do kształtu postaci, część linii znika przysłonięta przez poruszające się ciała – wirus algorytmu.